செயற்கை நுண்ணறிவு (AI) ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்த உலகில், அறிவுத்திறன் என்பதற்கான அடையாளம் முற்றிலும் மாறிவிட்டது. ஒரு காலத்தில் தகவல்களை மூளையில் சேமித்து வைத்திருப்பதே (Knowing) புத்திசாலித்தனமாகக் கருதப்பட்டது.
ஆனால் இன்று, தகவல்கள் விரல் நுனியில் கொட்டிக்கிடப்பதால், அந்தத் தரவுக் கடலிலிருந்து சரியான தகவலைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் (Identifying), அதைத் தேவையான இடத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைப்பதும் (Improvisation), துல்லியமாகப் பயன்படுத்துவதும் தான் உண்மையான அறிவுத்திறனாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதை எளிமையாக்கச் சொல்வதென்றால், ஒரு நூலகமாகச் செயல்படுவதிலிருந்து விலகி, ஒரு சிறந்த “சிற்பியை” போலக் கிடைக்கும் கற்களைக் கொண்டு புதிய படைப்பை உருவாக்குதல் என்று சொல்லலாம். இந்த நவீன மாற்றத்தை “அறிவுசார் சுறுசுறுப்பு” (Cognitive Agility) அல்லது “தகவல் மேலாண்மை” (Information Literacy) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். “அறிவுத் தொகுப்பாக்கம்” (Knowledge Curation) என்பதே இதன் சாராம்சம்.
அதாவது தகவல்களைச் சேகரிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல், அவற்றின் தரத்தைப் பிரித்தறிந்து, புதிய சூழலுக்கு ஏற்ப அவற்றை மேம்படுத்தி, சரியான நேரத்தில் சரியான இடத்தில் பொருத்துவதைக் குறிக்கிறது. “முன்பும் இதைத்தானே செய்தோம்” என்ற கேள்வி உங்களுக்கு எழலாம். ஆனால் அதற்கான தளம் அப்போது மிகச் சிறியதாக இருந்தது.
ஒரு மனிதன் தனது சராசரி வாழ்நாள் முழுவதையும் செலவு செய்தாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில், குறிப்பிட்ட அளவு தகவல்களை மட்டுமே கையாள முடிந்தது. ஆனால் இன்று, செயற்கை நுண்ணறிவின் உதவியுடன் கோடிக்கணக்கான தரவுகளை நொடிப்பொழுதில் அணுக முடிவதால், நம்முடைய செயல்பாட்டுத் தளம் எல்லையற்றதாக விரிவடைந்துள்ளது. இந்த பிரபஞ்சத்தைப் பற்றிய எனது புரிதலின்படி, பரிணாம வளர்ச்சி நம்மை ஒரு ‘தன்னாட்சி பெற்ற உயிரினமாக’ (Autonomous Being) மாற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதாவது, நிறுவனங்கள் (Institutions), சமூகம் போன்ற பழைய கட்டமைப்புகளுக்குள் முடங்கிக் கிடக்காமல், பிரபஞ்சத்தின் எல்லையற்ற தகவல்களோடும், புற வெளியோடும் நேரடியாகத் தொடர்புகொண்டு அவற்றை இயக்கும் வல்லமை பெற்றவர்களாக நாம் மாறுகிறோம்.
அதற்கான மற்றுமொரு படிக்கட்டு தான் இந்த மாற்றம் என்கிறேன். எனவே இன்றைய புத்திசாலித்தனம் என்பது “என்ன தெரியும்” என்பதில் இல்லை, மாறாக “எப்படித் தேடுவது மற்றும் எப்படி மாற்றுவது” என்பதில் தான் உள்ளது. இந்த “புதிய நுண்ணறிவு” என்பது ஒருவரின் உள் தரவுத்தளத்தின் ஆழத்தைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக ஒருவரின் மெட்டா காக்னிஷனின்(metacognition) துல்லியத்தைப் பற்றியது. அதாவது ஒரு நிலையான வழிமுறையால் இன்னும் நகலெடுக்க முடியாத தீர்வுகளை மேம்படுத்த, வெளிப்புற கருவிகள் மற்றும் தரவு புள்ளிகளை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால் அறிவுத்திறன் என்பது: தகவல் சேமிப்பு, அதை மீட்டெடுத்தல், மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் உள்ள ஆழம் ( memorization, retrieval and depth) என்பதிலிருந்து நம்முன் குவிந்து கிடக்கும் தரவுகளை வடிகட்டுதல், மேம்படுத்துதல், தொகுத்தல்( filtering, improvisation and curation) என்ற நிலைக்கு மாறியிருக்கிறது. இந்த மாற்றத்தை முந்தைய தலைமுறையினர் பெரும்பாலும் ஓர் அச்சுறுத்தலாகவும், தரம் குறைந்த அறிவுத்திறனாகவும் (Low quality) கருதுகின்றனர் என்றே சொல்லுவேன். அவர்கள் வளர்ந்த கல்வி முறை மனப்பாடம் செய்தல் மற்றும் தகவல்களைச் சேமித்து வைத்திருப்பதையே முதன்மையாகக் கொண்டிருந்தது.
எனவே, இன்றைய தலைமுறை தகவல்களைத் தேடுவதையும், தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துவதையும் “சோம்பேறித்தனம்” என்றும், ஆழமான அறிவு இல்லாத நிலை என்றும் அவர்கள் விமர்சிக்கிறார்கள். பழைய முறையிலேயே அவர்களின் சிந்தனை கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதால் (Wired), ஒரு விஷயத்தை உடனடியாக நினைவிலிருந்து சொல்ல முடியாதது அறிவின் வீழ்ச்சியாக அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறது. உண்மையில், இது தரம் குறைந்த அறிவுத்திறன் அல்ல; மாறாக, இது மூளையின் ஆற்றலைச் சேமிக்கும் ஒரு மேம்பட்ட உத்தி என்ற புரிதல் வேண்டும். இதை “அறிவுசார் சுமை குறைப்பு” (Cognitive Offloading) என்று சொல்லலாம். ஒவ்வொரு சிறிய தகவலையும் மூளையில் திணித்து வைப்பதற்குப் பதிலாக, அந்த ஆற்றலை (Cognitive Energy) சேமித்து வைத்து, எதிர்காலத்தின் சிக்கலான சவால்களுக்குத் தீர்வுகாணவும், புதிய கண்டுபிடிப்புகளை உருவாக்கவும் பயன்படுத்துவதே இன்றைய புத்திசாலித்தனம். இது தகவல்களைச் சேமிக்கும் “கிடங்காக” இல்லாமல், தகவல்களை இயக்கும் “செயலியாக” (Processor) மாறுவதைக் குறிக்கிறது.
தொழில் நுட்பத்தை மனித மூளையின் திறனைக் குறைக்கும் கருவி என்று எண்ணாமல் அக்கருவியை மூளையின் ஒரு பகுதியாகப் பயன்படுத்தி மூளையை விரிவாக்கிக்கொள்ள வேண்டும். இந்த அறிவுசார் சுமை குறைப்பு (Cognitive Offloading) முறையைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி, நம் படைப்பாற்றலை (Creativity) எப்படி மேம்படுத்திக் கொள்வது என்பதே வரும் தலைமுறையோடு ஒருங்கிணைந்து நடக்க நமக்கு முன்னிருக்கும் சவால். ✳️நினைவில் கொள்ளுங்கள்:✳️ அறிவுசார் சுமை குறைப்பு (Cognitive Offloading) என்பது ஏதோ புதிய கண்டுபிடிப்பல்ல; இது மனித இனம் காலம் காலமாகச் செய்து வரும் ஒரு பரிணாம வளர்ச்சி. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தங்களுக்கு முந்தைய தலைமுறை அவசியமாகக் கருதிய சில திறன்களைத் துறந்து, அந்த ஆற்றலை அடுத்தகட்டத் தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்தி வந்துள்ளது. அன்று கிரேக்கத் தத்துவஞானி பிளேட்டோ, எழுத்துக்களின் வருகையைப் பற்றி ஓர் எச்சரிக்கையை விடுத்தார்: “எழுத்துக்கள் மனிதனின் ஆன்மாவில் மறதியை உண்டாக்கும்; மக்கள் தங்கள் நினைவாற்றலைப் பயன்படுத்துவதை நிறுத்திவிட்டு, வெளிப்புறக் குறிகளை (எழுத்துக்களை) நம்பத் தொடங்கிவிடுவார்கள்” என்றார்.
ஆனால், அன்று அவர் அஞ்சிய அந்த மாற்றம் தான் மனிதக்குல வரலாற்றை ஆவணப்படுத்தவும், அறிவியலை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லவும் உதவியது. ஒவ்வொரு தலைமுறையும் சில பழைய திறன்களைக் கைவிட்டுத்தான் புதிய உயரங்களை எட்டியுள்ளது. கல்வெட்டுகளில் தகவல்களைச் செதுக்கியபோது, வாய்மொழியாகப் பாடம் சொல்லும் முறை மறைந்தது. கணினி வந்தபோது, சிக்கலான கணக்குகளை மனப்பாடமாகச் செய்யும் முறை மறைந்தது. இது அறிவின் வீழ்ச்சியல்ல; மாறாக, அடிப்படைத் தகவல்களைச் சேமிக்கும் வேலையைக் கருவிகளிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு (Offloading), நமது மூளையின் ஆற்றலை இன்னும் ஆழமான மற்றும் சிக்கலான சிந்தனைகளுக்காகச் சேமிக்கும் ஒரு யுக்தியாகும்.